Nie, nie chce wiedzieć.

Odkąd pamiętam wychodzę z założenia, że czasem lepiej nie wiedzieć. Nadmierna wiedza w pewnych sytuacjach szkodzi, a im człowiek mniej zna scenariuszy, tym sumienie ma spokojniejsze. Jako przykład mogę podać sytuację, w której sama się znalazłam nie tak dawno temu. Pojechałam na wycieczkę do Paryża, ale w tym wypadku miejsce ma znikome znaczenie. Chodzi o to, że meldując się w hotelu z moją ekipą, ja wraz z kilkoma dziewczynami, weszłyśmy do windy. Było nas oczywiście za dużo, a nasze bagaże zbyt ciężkie, w związku z tym winda się oburzyła i nie chciała ruszyć. Ani w dół, ani w górę, a tym bardziej wypuścić nas, żebyśmy mogły pójść nieszczęsnymi schodami. Siedzimy więc tam takie zamknięte i czekamy. Oparłam się o ścianę, o siadaniu na podłodze nie było mowy -zbyt duży tłok. No pomyślałam, że po prostu zaraz nas jakiś francuski mechanik, czy kto inny wyswobodzi i nie przejęłam się zbytnio, no bo co? To pierwszy raz zatrzasnęłam się w windzie? W końcu co może się stać? Nie analizowałam żadnych czarnych scenariuszy ani sposobów brutalnej śmierci jaka może nas czekać. No po prostu o tym nie pomyślałam. Za to moje towarzyszki i owszem. Pierwsze co zauważyły to to, że znajdujemy się na pierwszym piętrze, a to oznacza, że pod nami jest piwnica! Aha! Zaraz spadniemy i nas zmiażdży albo połamiemy sobie kości! O Boże! Ratunku zginiemy! Przeanalizowałam sytuację, dość często pojawiającą się w horrorach i że spokojem wyjaśniłam im, że  jest to mało prawdopodobne i na pewno za chwilkę ktoś nas stąd wyciągnie. Troszkę się uspokoiły ale jedna z nich nie dawała za wygraną. Analizowałam i kiedy tak mi wszystkie dookoła o tym straszyły, serio zaczęłam wierzyć. Jednak mój zdrowy rozsądek postanowił się bronić i kazał mi powiedzieć im by przestały panikować bo się nam tlen za chwilę skończy. Tak wiem, strasznie głupie z mojej strony, ale na swoją obronę dodam, że powiedziałam to lekko ironicznie. Na moje nieszczęście panikary uwierzyły i zaczęły, o ironio, panikować jeszcze bardziej...
Tak naprawdę nie minęło pełne pięć minut i byłyśmy na zewnątrz, a ja wymieniłam kpiący uśmieszek z panem z recepcji.
Pointa jest taka, że gdyby nie pomyślały w tym momencie o tak wielu krwawych końcach naszego położenia, uniknęłyby niepotrzebnych nerwów i postresowego bólu głowy.  W moim przypadku zbawienna była błoga nieświadomość, ale blisko byłam poddaniu się tłumowi. Oczywiście są momenty kiedy take perspektywiczne myślenie się przydaje, ale czasem może po prostu zaszkodzić.  Ja tylko o tym nie pomyślałam. Tak samo jak podczas czytania w serii Virginii C. Andrews. Nigdy bym nie wpadła na to, że można tak potraktować własne dzieci!  Btw. Ludzie są okrutni.
Wracając jednak do początku, czasem naprawdę lepiej nie wiedzieć pewnych rzeczy. Tak, zgadzam się, że pewne wiadomości, jak już wspomniałam wcześniej, się przydają by przetrwać w tej dżungli zwanej życiem, ale serio? Po co mi wiadomość, że mam na rzęsach maleńkie robaczki, które pojawiają się od nadmiernego używania tuszu do rzęs ( co na szczęście mnie chyba nie dotyczy^^) albo, że na poduszkach żyją miliony roztoczy które sobie ze mną śpią każdej nocy? Są i dobre strony. Osoby z wisielczym humorem powiedzą, że przynajmniej nie będą czuli się tak bardzo samotni i za taki pozytywizm ich podziwiam. Jednak zdecydowana większość będzie bała się położyć głowę na poduszkę lub dotknąć oka.
Ja, osobiście staram się zapominać o takich fajnych życiowych faktach, którymi niektórzy złośliwi lubią innych raczyć. WOLĘ NIE WIEDZIEĆ. I taka już raczej pozostanę. xD
PS. Przepraszam, że się tym wszystkim z wami podzieliłam.

PPS. Zawsze możecie o tym zapomnieć -.^

PPPS. Polecam przeczytanie książki ^.^

PPPPS. Za dużo tych "PS"....

 Dobranoc ;*

Cza cZa czA !

Ojejku... ojejku, ojejku, ojejku. Ojejku!

Kurde no szkoła się zaczęła ;c
Ale co tam nie mam już fizyki, geografii, biologii, chemii, przedsiębiorczości, PO,WOku i WOSu( chociaż tych mi brakuje) więc może w tym roku bd mi się chciało uczyć na 4 przedmioty tylko ;)

Ale ojejku! Byłam dzisiaj na dance fitness... Tsaaaa. Poczułam się dzisiaj jak przedszkolak, emeryt i dziecko upośledzone umysłowo jednocześnie. Nie ujmując pani instruktorce (bo przecież nie mam zamiaru robić tu nikomu złej reklamy) ale może powinna dawać lekcje tańca/fitnessu (czy co to tam się działo)  komuś z wyżej wymienionych grup.
Ogólnie to... no tupałam na raz dwa trzy cztery i! przez 50 minut, a do tego raz po raz się kręciłam w tę czy w inna stronę.

To tyle. Fajnie miałam nie? No proste...

Wczoraj skończyłam czytać "Joyland" Stephena Kinga i muszę przyznać, że aż mam ochotę na więcej ^^
Na początku kurcze czytałam zachwycona rekomendacją kolegi Arka, ale w sumie nic się nie działo, żeby jakaś wartka akcja czy coś, a chronologia w narracji to dość nie chronologiczna była (nie wiem czy ktoś to zrozumie, ale było no nie do końca po kolei xD) Ale czytałam dalej. Akcja to się zaczęła na kilkudziesięciu ostatnich stronach i wtedy już nie mogłam się oderwać. A jak się dowiedziałam kto był mordercą!! Myślałam, że powyrywam strony ;p

Noooo... POLECAM! A jak!

Wakacje, wakacje i po wakacjach ...

TAK! Nareszcie skończyłam i przedstawiam wam film - wspomnienia z Obozu w Szklarskiej Porębie!

Jakość jest średnia bo po konwersacji na .avi tak sie zrobiło...
Jest też kawałek bokiem... bo no jakoś tak wyszło.


Miłego oglądania !

Chodzenie po lesie i niespodzianka

Dziś opowiem wam historię o pewnym Starszym Panu. A zaczęło się tak...

Wszyscy smutają, nudzą się i chcą tylko do domu, więc pan Rafał (możemy sobie to szczerze przyznać-sadysta) wymyślił Gry Terenowe! Każdy z czech zespołów dostał zestaw pięciu pytań i wykopali nas na czy godziny w miasto. Kiedy ogarneliśmy na mapie gdzie mamy dojść okazało się, że wszystkie te miejsca znajdują się każdy w innym skraju mapy. Byliśmy zrozpaczeni. (tu trochę przyśpieszę) Po odwiedzeniu większości miejsc, w tym domu misyjnego, w którym gość o wyglądzie pedofila oznajmił nam, że dom misyjny już nie istnieje, dotarliśmy do Domu Wlastimila Hofmana. Artysty, który tworzył w Szklarskiej Porębie w latach 1947-1970. Naszym zadaniem było wypisać 10 spośród wystawionych w muzeum eksponatów. Oprowadzał nas (chyba właściciel) Starszy Pan. I tak sobie z nim rozmawialiśmy. On wymieniał, że pan Hofman znał kogoś i kogoś, aż padło nazwisko Wyspiańskiego. Na to Agata, że mieszka właśnie przy ulicy nazwanej jego nazwiskiem. Odpowiedź - krótko "aha". Ale po chwili milczenia pada pytanie w jakiej miejscowości to jest. Śrem...
-Ahh Śrem, chodziłem tam do gimnazjum... Wybickiego-odpowiada Starszy Pan.
-Naprawdę? A my tam właśnie chodzimy do liceum!-odpowiedziałam.

Ojej co nie?

Starszy człowiek, na drugim końcu Polski nagle mówi nam, że chodził do naszej szkoły!
Dotykał tych samych ścian, chodził po tych samych schodach, siedział w tych samych klasach...
Nie do ogarnięcia.

Niestety, Starszy Pan nie chciał wyjawić nam swojego nazwiska. O szkole i Śremie nie chciał wspominać. Zastanawia mnie czy kogoś tam stracił, może wielka miłość? Może rodzina, albo ma niedokończone sprawy z kimś? Nigdy się tego nie dowiem. Bardzo chciałam go zapytać jak to się w ogóle stało, że prowadzi muzeum z pracami Wlastimila, malarza polsko-czeskiego pochodzenia. Czy jest jego krewnym? Czy po prostu pasjonatem? Przez moment nawet pomyślałam, że to sam artysta xD

Zrządzenie losu, że go spotkałyśmy, prawda? Kierownik obozu kiedy mu o tym wspomniałyśmy powiedział  nam, że miałyśmy wielkie szczęście, że nas w ogóle oprowadził.

 Taka właśnie jest bardzo tajemnicza historia o bardzo tajemniczym Starszym Panu.

A to właśnie Starszy Pan i my przed muzeum Wastimila Hoffmana.

Niedługo znów wyjdzie słońce.

Jak można się tak bardzo przywiązać do kogoś w tak krótkim czasie?

Kiedy przyjechałam na ten obóz pomyślałam "wtf?! co ja tu robię... same dzieci i jakieś kurde nie wiem co..." a dzisiaj?

Dzisiaj odjechali. Odjechali prawie wszyscy. Nigdy bym nie powiedziała, że tak bardzo ich wszystkich polubię ;c Że bd płakać tak jak jeszcze nigdy na pożegnaniu. Kto w ogóle wymyślił dwa turnusy? I dlaczego los jak jakiś sadysta rozłączył nas dzisiaj?

I siedzę tu, w tym samym pokoju. Maks świruje i nie chce wpuścić Agaty do pokoju, bo boi się Wiktorii... Strasznie jest śmieszy ale zaczyna mnie powoli przerażać...

Snuję się po opuszczonym ośrodku i wszystko mi o was przypomina...
Bilard, ping pong, pusty pokój obok, jadalnia, nawet krew na schodach(tak to brzmi nawet przerażająco...) Pakowałam ubrania i zauważyłam okrągłą niebieską plamkę i już mi się przypomniały czity, i yepp mamma yyyhym! Siedem do jednego po pierwszym serwie, Czy psy ...
I znowu dopada mnie smuteczek :c

Bo kto mi powie "szalona hy." I "Cycki skaczo góra dół, góra dół.."!?

Tęsknię za wami wszystkimi, proszę spotkajmy się jeszcze kiedyś ;D ;*

Zawieszona gdzieś pomiędzy ziemią i czerwonym swetrem..

Deszcz uparcie szumi za oknem, ktoś cyka zdjęcia błyskawicą i burczy mu w brzuchu przerażającym grzmotem. A ja siedzę na łóżku w moim tymczasowym pokoju. Tak mija 8 dzień odwyku w szpitalu psychiatrcznym. Tzn, przepraszam obozu w Szklarskiej Porębie xD Ale naprawdę można się tu poczuc jak w ośrodku zamkniętym.

Wielki pensjonat...

Położony na uboczu...

Malownicze widoki...

Puste korytarze...

Wokół cisza...

Grupki ludzi siedzą razem w pokojach lub w małej sali gier składającej się na bilard i ping pong. A czasem nawet wychodzimy na świeże powietrze bo to pomaga na... na wszystko.
Jeśli chodzi o ludzi to jak na prawie każdym filmie o tej tematyce jest szalony i gniewny kóry jest nie miły z natury(oglednie mowiąc) i mało kto go lubi, kilku anty, którzy są zawsze fajniejsi i lepsi i przemycają sobie używki bo ich nie wolno, ale oni są fajni. Kilku, którzy są znającymi się, stałymi bywalcami i otacza ich nutka tajemnicy ale wydają się soko. Jest osoba z problemami emocjonalnymi, zabawny koleś który rozśmiesza wszystkich wokół samym swoim widokiem. A dotego expiący na pokemonach i kilku szalonych uzależnionych od śmiechu (tacy co to mają zwałę ze wszystkiego). Opiekunowie wydają się być wyluzowani ale bardziej w kierunku lekkiej olewki co do tego co się dzieje. Byleby przeżyć do jutra i nikomu nie preszkadzać xD

Ogólnie to dużo czytam, pisze i nawet coś tam narysowałam. A! I jak mi się wydaję, to coraz lepiej mi idzie gra w bilarda, chociaż pewnie tylko mi sie wydaje ;p
Ale za to góry są piękne. A ponad wszystko zakochałam się w tutejszej rozpadającej się zabudowie mieszkalnej ;)

TAkatam grupowa focia xD

Mój przyszły dom! (zdjęcie nie oddaje w peŁni jego uroku) Chociaż zamieszkam raczej na nizinie bo mam już dość chodzenia góra dół...

Słitka w łazience z koleżankami z pokoju ;)

Choć nie byłabym skłonna tego powidzieć jescze 5 dni temu zaczynam czuć sentyment do tego miejsca i ludzi. I nadal uparcie uważam, że jest tu fajnie :D

No to co? Jedziemy!

Rozpoczynamy Kamprok Szklarska poręba. Na początek proszę o włączenie poniższej piosenki.

Stoję w pociągu (imaginujcie),bo wbrew pozorom na stojąco najwygodniej bo najchłodniej  xD Tak więc, stoję przy oknie, w uszach słuchawki, wystawiam głowę na zewnątrz... No nie do końca. Ogólnie rzecz biorąc nie narzekam na swoje prawie metr sześćdziesiąt, ale w tym momencie nie pogardziłabym dodatkowymi centymetrami by tak jak moja wysoka przyjaciółka móc wygodnie nacieszyć się świeżym powietrzem i słońcem na twarzy. No i stoję, zamykam oczy,(muzyka w tle) na twarzy promienie słońca, stróżka potu ścieka mi po czole .Ale! Szybko wytarłam ją bo to niewaszne.( 30 stopni to nie mało.) Wracamy z powrotem do promieni i wiatru. Wiec stoję tak i słyszę te muzykę, na twarzy promienie słoneczne, a w ustach lekki maślany smak croissanta... Mmmmmm, żyć nie umierać. Terkoczący pęd, migające promienie światła słonecznego z drzewami w tle. Tak, no przyznaje się -po raz pierwszy jechałam pociągiem i troszkę się tym jaram. No może więcej niż troszkę.

Nagle szarość przed oczami-wjechaliśmy pod most. Przez ułamek sekundy jest jak w domu po prostu nielegalne graffiti wszędzie gdzie się da ale już kilkadziesiąt m dalej zaczynam się zastanawiać czy nadal jesteśmy w Polsce!  Moim oczom ukazują się masywne zielone olbrzymy. Góry są jednak piękne. Takie naturalne i niezlęknione postępem cywilizacji.
Stoję przy tym oknie, piosenka się zmienia. Demi Lovato- Skyscaper. Jakże idealnie psuję do sięgających chmur szczytów. Stoję i patrzę. Stoję, patrze a obok mnie moja najlepsza przyjaciółka. Zerkamy na siebie z uśmiechem i w tym momencie nasze włosy rozwiewa wiatr zza pociągowego okna. Spoglądam na góry i wiem, że jestem na właściwym miejscu, wiem , że zaczęła się właśnie cudowna przygoda. A nawet jeśli nie i tak mam zamiar świetnie się bawiąc!

PS. Na obiadokolację była surówka z ogórka kiszonego i jabłek. Tak, ja też tego nie rozumiem xD